یک روز جدید

... A New Day Has Come

عشق ، رقص زندگی است.
ساعت ۸:٥٥ ‎ق.ظ روز ٩ آبان ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: یک روز جدید ،عشق love ،اوشو osho ،سعادت و خوشبختی

عشق ، رقص زندگی است.

زندگی یک موهبت است: خاکی است که گلهای سرخ عشق در آن شکوفا می شوند.

عشق فی نفسه بسیار گرانبهاست - هدفی ندارد، مقصودی ندارد، ولی تاثیری شگرف دارد، لذت بخش است، سرمستی خاص خود را دارد. منتها اینها هیچ کدام مقصود عشق نیستند. عشق، تجارت نیست که در آن هدف و مقصدی مطرح باشد.

عشق دیوانگی  خاص خود را دارد.

این دیوانگی چیست؟ دیوانگی این است که توجیهی برای اینکه چرا عشق می ورزی نداری؛ جوابی منطقی وجود ندارد. در زندگی روزمره هر کاری که انجام می دهی، هدفی را در پی آن دنبال می کنی و دلیلی منطقی برای انجام آن داری؛ مثلا معامله می کنی، چون به پول احتیاج داری. به پول احتیاج داری، چون می خواهی خانه بخری. به خانه احتیاج داری، چون زندگی بدون خانه و سرپناه ممکن نیست.

ولی در مورد عشق، قضیه فرق می کند؛ عشق ورزیدن و عاشق شدن غیر قابل توجیه است. تنها چیزی که می توانی بگویی این است: " نمی دانم. فقط می دانم که عشق ورزیدن تجربه ای است برای مشاهده کمال زیبایی در فضای باطن." ولی این نیز، هدفِ عشق نیست. فضای باطن ارزش مادی ندارد؛ نمی توان در قبال آن کالا یا متاعی دریافت کرد. ولی در عین حال مانند غنچه گل سرخی است که قطره ای شبنم بر روی آن همچون مروارید می درخشد؛ و در نسیم سحرگاهی و پرتو آفتاب، این غنچه به رقص در می آید.

عشق رقص زندگی است.

بنابر این آنهایی که عشق را درک نکرده اند، از این رقص محروم مانده اند؛ آنها فرصت پرورش گل سرخ را از کف داده اند. به همین دلیل است که از دیدگاه مادی و حسابگرانه و صرفا منطقی، همچنین از نظر ذهنیت یک ریاضیدان، اقتصاددان و سیاستمدار، عشق نوعی دیوانگی بشمار می آید.

ولی برای آنها که عشق را شناخته اند، سلامت عقل تنها در دنیای عشق یافت میشود. آدم بدون عشق، شاید ثروتمند، سالم و مشهور باشد، ولی هرگز سلیم العقل نیست، چرا که هیچ چیز درباره ارزشهای باطنی نمی داند. انسانهای عاشق به روان درمانی احتیاج ندارند. در واقع عشق عظیم ترین نیروی درمانگر در زندگی است. آنها که عشق را تجربه نکرده اند، تهی و از غایت انسانیت به دور هستند. دبوانگی معمولی، فاقد برنامه است. ولی این دیوانگی که آن را عشق نامند، برنامه ای دارد؛ تو را شادمان می کند، زندگی ات را آکنده از آهنگ و ترنمی دلپذیر می سازد، به تو وقاری باشکوه می بخشد.

وقتی کسی عاشق می شود، احتیاج ندارد که آن را اعلان کند. تو در چشمان وی عمق و ژرفایی مشاهده می کنی که از دلش برخاسته است. در چهره اش وقار و زیبایی بدیعی به چشم می خورد. راه رفتنش همچون رقص پروانه است. او همان آدم همیشگی است، ولی در عین حال دیگر آن آدم قبلی نیست. عشق در زندگی او رسوخ کرده، وجودش آکنده از طراوت بهاری گشته و گلهای جان و دلش شکوفا شده اند.

عشق باعث دگرگونی فوری می شود.

کسی که نمی تواند عشق بورزد، باهوش هم نمی تواند باشد، باوقار هم نمی تواند باشد، زیبا هم نمی تواند باشد. زندگی چنین کسی، تراژدی است.

انسانهایی که رمز و کلید خوشبختی را می شناسند، انسانهایی که با زندگیِ در حال دگرگونی، سازگاری و تفاهم دارند، حتی به این زندگی که همچون حباب کف صابون است هم عشق می ورزند؛ همین حباب صابون در پرتو آفتاب می درخشد و رنگین کمان های کوچک به وجود می آورد. چنین انسانهایی معنی خوشبختی را بیش از دیگران میدانند.

تماشای حبابهای کف صابون، تماشای پروانه ها، تماشای غنچه های گل که در وزش باد می رقصند - اینها هستند که اشک شوق و ترانه زندگی را به وجود می آورند.

اوشو

مطالب مرتبط :

 عشق چیست؟