چگونه با حسرت ها و تاسف هایمان کنار بیاییم؟

چگونه با حسرت ها و تاسف هایمان کنار بیاییم؟

بسیاری از ما بخاطر حسرت ها و تاسف ها و پشیمانی هایی که در زندگی مان داشته ایم، افسوس می خوریم! ما می دانیم که آنها، می توانند ما را به بدترین دشمنانِ خودمان مبدل سازند.حسرت

برخی رویدادهای گذشته که ما را آزار می دهند همانهایی هستند که در آن زمان تصور می کردیم داریم بهترین تصمیم را می گیریم یا بهترین کار را انجام می دهیم. اما اکنون خودمان را بخاطر همان کارها سرزنش می کنیم که می دانیم تحت تاثیر عوامل بیرونی و عجولانه انجامشان داده ایم، نه با گوش دادن به ندای خودِ برترمان و یا به شهود و وجدان مان.

در زمان های دشوار، وقتی احساس می کنیم هیچ چیز خوب نیست، بهترین کاری که می توانیم بکنیم این است که سعی کنیم کشف کنیم اکنون چه کاری می توانیم انجام دهیم تا بتوانیم تغییری را در این لحظات سخت برای خود ایجاد کنیم.

پشیمانی، تاسف و حسرت، همیشه مشتاق است که جواب این پرسش های ما را بداند.

به این گفتگوهای درونی گوش کنید:

” چرا من با فلان کس مشورت کردم و قبل از اینکه خودم تصمیم درستی بگیرم به نصیحت او گوش کردم؟”

“چرا قبل از اینکه مسافرت و تفریح مون رو خراب کنم، سعی نکردم تصویر بزرگتر رو ببینم؟”

“چرا با اون حرف و خواسته ی بدون فکرم، رابطه مون رو خراب کردم؟”

” اگر فقط …”

“چی میشد اگر …”

و … گفتگوهای بیشماری نظیر اینها …

اغلب؛ نتیجه ی این کاوش هایی که در گذشته های تلخ مان انجام می دهیم، از دست رفتن انرژی و اتلاق وقت است.

بسیاری از معلمان معنوی، اندرز می دهند که در همین لحظه ی حال باقی بمانید و متوجه شوید که شما نمی توانید گذشته را از نو بسازید. آنچه که رفته، رفته. اجازه دهید همینگونه باشد و اجازه دهید تا برود …

اما، شاید راه های بهتری هم وجود داشته باشد که دیدگاه جدیدی را پیش روی ما قرار دهد.

بیایید چند تا از این روش ها را با هم بخوانیم، که ما را قادر می سازند به حسرت و تاسف های مان طوری شکل بدهیم که به ابزار مثبتی برای تغییر ما تبدیل شوند:

۱- به جای اینکه مدام، خود را سرزنش کنیم و در گذشته ی خود گیر بیفتیم، به گذشته فقط برای اینکه ببینیم چه درسی از آن درد یا شکست می توانیم بگیریم، نگاه کنیم و از آن یاد بگیریم. به این طریق، می توانیم از تاسف و افسوس و اندوه مان به عنوان کاتالیزوری برای ایجاد تغییر استفاده کنیم.

۲- هرگاه تاسف و پشیمانی، نیروی ما را تحلیل می بخشد، ما تمام چیزهای خوبی را که با کارها یا تصمیم های دیگرمان وجود داشته اند را نادیده می گیریم. پس هر وقت دچار تاسف و حسرت می شویم، سعی کنیم زمانهایی را هم به خاطر بیاوریم که کارها و تصمیمات درستی گرفته بودیم و برای ما شادی و لحظه های خوبی در پی داشتند.

و حالا بررسی کنیم که آن خاطرات خوب و شیرین، چطور می توانند از خاطراتی که برای مان حسرت و تاسف به همراه داشتند، جدا شوند. و اکنون با تشخیص این موضوع که ما می توانیم در انجام دادن کارهایی که با خاطرات مثبت مان سازگاری دارند، ثابت قدم و مصمم باشیم؛ نگرش مان را تعدیل کنیم.

۳- نگرش و حسی که از قدردانی نشات می گیرد، همیشه می تواند در مواجهه با احساس هایی مانند تاسف و حسرت، مفید و سودمند باشد. تاسف به ما کمک می کند تا روشن کنیم چه چیزی برای ما مهم است و چه چیزی مهم نیست.

این موضوع کمک می کند تا از خداوند، بخاطر اینکه این احساسات را در ما به وجود آورده تا به یاری شان راه درست را پیدا کنیم و برگزینیم، تشکر و قدردانی کنیم.

۴- در پایان، این حرف «هنری دیوید ثورو» (Henry David Thoreau)، را به خاطر بسپاریم:

بهترین استفاده و فایده را از تاسف های خود ببرید. هرگز غم و اندوه را در دل خود خفه و خاموش نکنید. از آن مراقبت کنید و آن را گرامی بدارید، تا وقتی که به آنجا برسید که یک فایده یا میوه ی جداگانه و کاملی از آن به دست آورید. پشیمانی و افسوس عمیق؛ یعنی: زندگی را از نو آغاز کردن… در ماجراجویی های بزرگ زندگی، رو به جلو حرکت کنید و از ریسک کردن نهراسید.

پشیمانی

پس بیایید این جمله را به خاطر بسپاریم:

« پشیمانی و افسوس عمیق؛ یعنی: زندگی را از نو آغاز کردن …»

 

منبع: spiritualitypractice

/ 0 نظر / 35 بازدید